بایگانی برای دسته‌ی ‘تاریخ

روزهای اختگی

پنجشنبه،۱۹/مهر/۱۳۸۶

روزها می‌روند و گذر می‌کنند و نمی‌آیند و من در بیهودگی مطلق خویش آگاهانه این جمله را هر روز و هر نیمروز و هر شب زمزمه می‌کنم

تلخ است شاد نبودن٬ تلخ است نگران و افسرده بودن و تلخ است با دو چشم خویش فروپاشی اجتماعی ایران را دیدن و دم برنیاوردن و کاری نکردن

اما مگر نه این است که مردم هر حکوت شایسته‌ی همان حکومتند؟ مگر نه این است که در فرهنگ این مردم عدم مشارکت در کارها رخنه کرده است و منفعت طلبی به سرحد خود رسیده است؟ و همگان منتظر کسی یا چیزی به جز خودشان هستند که مشکلاتشان را برای آن‌ها حل کند(امام زمانی یا آمریکایی و یا هرکسی به جز خود آن‌ها) و موجب پیشرفتشان شود؟ مگر نه این است که من تنها یکی از این هفتاد میلیون هستم پس چرا باید باری بیش از توان و سهم خود بر روی دوشم احساس کنم؟

دانشگاه‌ها اخته شده‌اند٬ تولید دانش از نظر کیفی به پایین‌ترین درجه‌ی خود رسیده است٬ تعداد تالیفات کتاب‌های بسیار پاینن آمده است و اکثر کپی و ترجمه است٬ همچنین کسی رغبت استاد شدن در دانشگاه‌ها را ندارد از آنان که چیزی بارشان هست می‌گویم نه آنان که مجبورند به استادی و نان آوری و فراموشی خویشتن

و دانشجویان ک‍پی برداری پروژه‌ها٬ تقلب بر سر آزمون‌ها و حالی به استاد می‌دهی که می‌تواند مالی و حتی جنسی باشد و در نهایت گرفتن نمره‌ای در کارنامه.

این می‌شود لیسانس اگر پسر باشی انگیزه‌ای داری برای آزمون فوق لیانس و اگر دختر باشی زوج خود را احتمالا تا همان دوران ۴ ساله یافته‌ای پس دیگر انگیزه‌ای برای تحصیل نداری چون پیش از آن هم برای خانه نشین نبودن و آزادی‌های نسبی به دانشگاه آمده بودی و….

لاابالی‌گری و مهم نبودن هیچ‌چیز برای نسل سوم کاملا قابل مشاده است: برای آن‌که جامعه‌ای فلج شود کافی است یک نسل از آن سوخته شود و نسل سوخته تنها نسل عذاب کشیده نیست بلکه نسلی است که گرایشی به بهتر شدن و آرمانی شدن اوضاع خویش ندارد٬ نسلی است که به اندازه‌ای حقیر می‌شود تا ارزویی نداشته باشد٬ نسلی تنبل٬ دروغ‌گو و بیهوده نسل سوم نسلی اخته است و ناکارا. یادگرفته است که به جای تلاش برای ترمیم سیستم یا دستگاه در جهت بهبودی با همان شرایط کنار آید و زندگی خویش را درازا دهد (مرگی تدریجی)

برای آن‌که کشوری به فروپاشی رود تنها کافی است که حس‌گرهای نسل موثر آن را خاموش کنی تا نه چیزی ببینند و نه چیزی بشنوند و آن‌‌گاه زمین و ایران‌زمین مال توست

مردم تا سطح نیازهای اولیه‌ی خویش پایین آمده‌اند: بزرگترین آرزوی یک زوج جوان تا شاید ۲۰ سال داشتن خانه و یک خودروی فکستنی است

بالاترین آرزو! و در آمدی در حد ۱ میلیون‌تومان در ماه این ذهن طبقه‌ی متوسط است

اتفاقی که می‌افتد ۸ ساعت کار در ۷ روز هفته و برای برخی اضافه کاری اگر کارمند باشند و آمدن در خانه و استراحت کردن و صبح دوباره رفتن و کار کردن و برگشتن

نه فرصتی برای خواندن چیزی و نه فرصتی برای اندیشیدن آن هم درکشوری که تنها با مدیریت درآمد‌های منابع طبیعی و … هر ایرانی می‌توانست بسیار آسوده خاطر به نیازهای دیگر ذهنی‌اش بپردازد و بدینسان در تنگنا نباشد.

کیفیت به حد شگفت‌آوری پایین است: واین نه در زمینه‌ی تولید کالاست بلکه کیفیت خدمات و کیفیت مدیریت و کیفیت هرگونه برخورد اجتماعی به شدت پاینن است

ایران شده است ملغمه‌ای از سنت‌ و مدرنیته که هر دو با پافشاری بر خوب بودن چیزهایی و بد بودن چیزهای دگر نفس انسان را تنگ کرده‌اند و برای رها شدن از این جریان راهی جز پرورندان نسلی قوی و حساس و آرمان‌گرا نیست

اما برای آن‌که نسلی فروریخته شود کافی است مادرانش اخته شوند نه اخته جسمی و جنسی بلکه اختگی فرهنگی٬ بی‌مسوولیتی در دختران را می‌بینم٬ خوشی‌هایی به نهایت سطحی رنگ مو و کمر باریک و لاغری موضعی و لیفتینگ و ساکشن را می‌بینم٬ مد را به کثیف‌ترین حالت می‌بینم زشت‌ترین مدگرایی تاریخی را می‌بینم و ان چیزی نیست جز معنادار شدن زندگی با قرار گرفتن این قبیل چیزها برایشان کمترین توجه به کودکان و پرورش آن‌ها

اما این‌ها تنها بخشی از دلایل این فروپاشی است٬ ملتی که تاریخش را فراموش کند ناچار به تکرار اشتباهاتش می‌شود و مردمی که تلاشی برای شناخت آن‌چه بر پیشینیانشان گذشته است نمی‌کنند محکوم به خواری هستند و نسلی که برایش سخت است مستند کردن هرچیزی و هرکاری٬ از مستند کردن وقایع تاریخی سیاسی و اجتماعی گرفته تا مستند کردن بخشی از کار تخصصی حرفه‌اش محکوم به بردگی است.

چرا که چیزی که هویت نداشته باشد نامی ندارد و چیزی که نامی نداشته باشد نشانی ندارد و چیزی که نشانی نداشته باشد اهیمتی ندارد و چیزی که اهمیتی نداشته باشد به فراموشی سپرده می‌شود

و آن‌چه به فراموشی سپرده شود بستری را فراهم می‌کند تا خودباوری (عزت نفس) عمومی یک جامعه به سطح پایینی سقوط کند و مقدمه‌ای شود برای پذیرش هرچیزی از همسایه و جای دیگر. فن‌آوری ٬ فرهنگ و … و به سمتی برود که نه تنها از پیشرو بودن بیفتد بلکه یگانه سنگ محک پیشرفتش دیگران باشند و نه خویشتن‌خویش…

نوشته شده درباره‌ی ، ،

روزی که امیرکبیر گریست

دوشنبه،۹/مهر/۱۳۸۶

در سال ۱۲۶۴ قمری، نخستین برنامه‌ی دولت ایران برای واکسن زدن به فرمان امیرکبیر آغاز شد. در آن برنامه، کودکان و نوجوانانی ایرانی را آبله‌کوبی می‌کردند.

 اما چند روز پس از آغاز آبله‌کوبی به امیر کبیر خبردادند که مردم از روی ناآگاهی نمی‌خواهند واکسن بزنند. به‌ویژه که چند تن از فالگیرها و دعانویس‌ها در شهر شایعه کرده بودند که واکسن زدن باعث راه ‌یافتن جن به خون انسان می‌شود هنگامی که خبر رسید پنج نفر به علت ابتلا به بیماری آبله جان باخته‌اند، امیر بی‌درنگ فرمان داد هر کسی که حاضر نشود آبله بکوبد باید پنج تومان به صندوق دولت جریمه بپردازد. او تصور می کرد که با این فرمان همه مردم آبله می‌کوبند. اما نفوذ سخن دعانویس‌ها و نادانی مردم بیش از آن بود که فرمان امیر را بپذیرند. شماری که پول کافی داشتند، پنج تومان را پرداختند و از آبله‌کوبی سرباز زدند.

شماری دیگر هنگام مراجعه مأموران در آب انبارها پنهان می‌شدند یا از شهر بیرون می‌رفتند روز بیست و هشتم ماه ربیع الاول به امیر اطلاع دادند که در همه‌ی شهر تهران و روستاهای پیرامون آن فقط سی‌صد و سی نفر آبله کوبیده‌اند. در همان روز، پاره دوزی را که فرزندش از بیماری آبله مرده بود، به نزد او آوردند.

 امیر به جسد کودک نگریست و آنگاه گفت: ما که برای نجات بچه‌هایتان آبله‌کوب فرستادیم. پیرمرد با اندوه فراوان گفت: حضرت امیر، به من گفته بودند که اگر بچه را آبله بکوبیم جن زده می‌شود.

 امیر فریاد کشید: وای از جهل و نادانی، حال، گذشته از اینکه فرزندت را از دست داده‌ای باید پنج تومان هم جریمه بدهی.
پیرمرد با التماس گفت: باور کنید که هیچ ندارم. امیرکبیر دست در جیب خود کرد و پنج تومان به او داد و سپس گفت: حکم برنمی‌گردد، این پنج تومان را به صندوق دولت بپرداز .


چند دقیقه دیگر، بقالی را آوردند که فرزند او نیز از آبله مرده بود. این بار امیرکبیر دیگر نتوانست تحمل کند. روی صندلی نشست و با حالی زار شروع به گریستن کرد. در آن هنگام میرزا آقاخان وارد شد. او در کمتر زمانی امیرکبیر را در حال گریستن دیده بود.
علت را پرسید و ملازمان امیر گفتند که دو کودک شیرخوار پاره دوز و بقالی از بیماری آبله مرده‌اند.

میرزا آقاخان با شگفتی گفت: عجب، من تصور می‌کردم که میرزا احمدخان، پسر امیر، مرده است که او این چنین های‌های می‌گرید.
سپس، به امیر نزدیک شد و گفت: گریستن، آن هم به این گونه، برای دو بچه‌ی شیرخوار بقال و چقال در شأن شما نیست.

 امیر سر برداشت و با خشم به او نگریست، آنچنان که میرزا آقاخان از ترس بر خود لرزید. امیر اشک‌هایش را پاک کرد و گفت: خاموش باش. تا زمانی که ما سرپرستی این ملت را بر عهده داریم، مسئول مرگشان ما هستیم. میرزا آقاخان آهسته گفت: ولی اینان خود در اثر جهل آبله نکوبیده‌اند امیر با صدای رسا گفت: و مسئول جهلشان نیز ما هستیم.

 اگر ما در هر روستا و کوچه و خیابانی مدرسه بسازیم و کتابخانه ایجاد کنیم، دعانویس‌ها بساطشان را جمع می‌کنند. تمام ایرانی‌ها اولاد حقیقی من هستند و من از این می‌گریم که چرا این مردم باید این قدر جاهل باشند که در اثر نکوبیدن آبله بمیرند .

حکیمی، محمود. داستان‌هایی از زندگی امیرکبیر. دفتر نشر فرهنگ

نوشته شده درباره‌ی
Comments Off

هوشنگ عطاریان

دوشنبه،۹/مهر/۱۳۸۶

سرهنگ هوشنگ عطاریان از فرماندهان نیروی زمینی ارتش ایران در جنگ ایران و عراق بود. به اتهام عضویت در حزب توده ایران دستگیر و بعد اعدام شد.

در میان واحدهای نیروی زمینی ارتش ایران در هفته اول حمله عراق به ایران،‌ تنها ارتش ایران در جبهه غرب کشور به فرماندهی سرهنگ هوشنگ عطاریان بود که با اتخاذ و تاکتیک عملیاتی ضد حمله در روز هشتم از شروع جنگ توانست ارتش عراق را از خاک ایران بیرون نمایند. ‌در گزارش جنگی جمهوری اسلامی در آن ایام آمده است: «بعد از ظهر امروز سرهنگ عطاریان قصر شیرین را باز پس ستاند و در جبهه غرب کشور ۸۰ تانک دشمن را نابود کردند و نیروهای ما رادیو و تلویزیون را باز پس گرفتند».

دو سال بعد، سرهنگ عطاریان نظامی برجسته جبهه جنگ با عراق، به خاطر دگراندیشی سیاسی به اتهام عامل نفوذی بودن در جبهه تیرباران شد.

نوشته شده درباره‌ی
Comments Off

عملیات اچ ۳

دوشنبه،۹/مهر/۱۳۸۶

حمله به پایگاه هوایی الولید(H۳)

عملیات اچ ۳ یکی از بزرگترین عملیاتهای هوایی دنیاست که به نام فانتومها ثبت شده‌است. فانتومهای ایرانی طی یک عملیات پیچیده و تحسین برانگیز در ۴ آوریل ۱۹۸۱ (فروردین ۱۳۶۰) پایگاه هوایی الولید در مجموعه اچ ۳ واقع در غرب عراق، در نزدیکی مرز این کشور با اردن را بکلی نابود کردند. در مجموع بیش از ۴۸ هواپیمای عراقی که بیشتر آنها بمب افکنهای روسی (میگ ۲۳، سوخو ۲۰، تییو ۱۶، تییو ۲۲) بودند در این عملیات از بین رفتند. حمله به اچ ۳ از لحاظ فنی یکی از پیچیده ترین عملیاتهای هوایی جهان بشمار می‌رود و از نظر دستاوردهای نظامی نیز با توجه به نابودی کامل ۴۸ هواپیمای دشمن در رده بزرگترین و موفقترین عملیاتهای نظامی جهان قرار می‌گیرد. این عملیات در ۱۹۸۱ یعنی زمانی که نیروی هوایی ایران از برتری بی چون و چرایی بر نیروی هوایی عراق برخوردار بود به انجام رسید.

می‌دانیم که در اول مهرماه ۱۳۵۹، یکروز پس از آغاز جنگ و حملهٔ هواپیماهای عراقی به فرودگاه مهرآباد نیز یکی از بزرگترین عملیاتهای هوایی جهان با شرکت بیش از یکصد و چهل هواپیمای جنگی بر فراز عراق انجام شد. این عملیات از نظر تعداد هواپیماهای شرکت کننده در آن یکی از منحصر بفرد ترین نبردهای هوایی جهان پس از جنگ جهانی دوم بشمار می‌رود. در این حمله بسیاری از تاسیسات زیربنایی عراق، پایگاهها و دپوهای ارتش عراق در مرز این کشور با ایران نابود شد. در سال ۱۹۸۱ منابع اطلاعاتی ایران دریافتند که نیروی هوایی عراق تعدادی از بمب افکنهای خود را برای دور ماندن از حملات هواپیماهای ایرانی و جلوگیری از نابودی آنها بر روی باند فرودگاه به پایگاهی در دورترین نقطهی غرب این کشور منتقل ساخته است؛ به یکی از پایگاههای سه گانهی اچ ۳ با نام الولید. هیچ کارشناس نظامی تا آنوقت تصور نمی‌کرد که این پایگاهها که در غربی ترین نقطهی خاک عراق و در نزدیکی مرز این کشور با اردن واقع شده‌است روزی هدف حملهی جنگندههای ایرانی قرار گیرد. هواپیماهای ایرانی برای بمباران این پایگاه میبایست از مرزهای شرقی عراق وارد شده و پس از گذشتن از آسمان بغداد و بسیاری از شهرهای دیگر که تاسیسات پدافندی موثری داشتند به اچ ۳ می‌رسیدند و پس از انجام عملیات دوباره از همین مسیر باز می‌گشتند. در تمام طول مسیر جدای از موشکهای زمین به هوا و توپهای ضد هوایی، هواپیماهای رهگیر عراقی نیز وجود داشتند که در صورت حمله، با توجه به برتری تعداد آنها نسبت به هواپیماهای مهاجم ایرانی بدون شک ادامهی عملیات را برای هواپیماهای ایرانی غیرممکن میساختند. عبور جنگندههای ایرانی از عرض کشور عراق و رسیدن به دورترین نقطهی خاک این کشور مسئلهای نبود که از چشم رادارهای عراقی پنهان بماند. با توجه به این مسائل احتمال یک حملهی غافلگیرانه از طرف ایران منتفی و غیرممکن انگاشته میشد. اما در آنسوی جریان، افسران نیروی هوایی ایران باور دیگری داشتند. خلبانان ایرانی مصمم بودند تا این عملیات را به هر طریق ممکن به انجام رسانند. بدین ترتیب پایگاه هوایی نوژهی همدان آبستن یکی از رویدادهای بزرگ جنگ شد. در این پایگاه افسران نیروی هوایی به طراحی یکی از شگفت انگیزترین و جسورانه ترین حملات هوایی تاریخ پرداختند.

تنها نمونه‌های دیگر برای عملیات اچ ۳، عملیاتهایی بود که نیروی هوایی اسرائیل در جنگهای ۱۹۶۷ و ۱۹۷۳ موفق به انجام آن شده بود. در ژوئن ۱۹۶۷ طی جنگهای شش روزه، اسرائیلیها بخش اعظم نیروی هوایی مصر را روی زمین از میان برداشتند. در اکتبر ۱۹۷۳ نیز، طی جنگهای بیست روزه (که اعراب آنرا جنگ رمضان و اسرائیلی‌ها آنرا جنگ یوم کیپور نام نهادند) نیروی هوایی اسرائیل موفق شد بسیاری از هواپیماهای مصری را بر روی باند فرودگاه از میان بردارد. در همین سال چهار فانتوم اسرائیلی ساختمان ستاد مشترک ارتش سوریه را در قلب دمشق با خاک یکسان کردند (که البته فقط دو تای آنها سالم به پایگاههایشان بازگشتند). حال ایرانیها می‌رفتند تا عملیاتی را به انجام رسانند که در صورت موفقیت به یک اسطوره در تاریخ جنگهای هوایی بدل می‌شد. در طراحی عملیات به گونهای عمل شد که در وهلهی اول به یک داستان علمی، تخیلی بیشتر شباهت داشت تا یک عملیات هوایی در شرایط جنگ واقعی. قرار بود ۸ فانتوم، از فرودگاهی در شمال غرب کشور به پرواز درآیند. این هواپیماها باید از کوهستانهای مرزی عراق و ترکیه و در ارتفاعی پایین پرواز می¬کردند و پس از طی مسافتی طولانی بر روی خط مرزی عراق و ترکیه (که احتمالا در مواقعی نیز مستلزم تجاوز به حریم هوایی ترکیه بوده‌است) خود را به اچ ۳ برسانند. فانتومها پس از فروریختن بمبهایشان بر سر هواپیماهای عراقی میبایست از همان مسیر قبلی به پایگاههای خود بازمیگشتند. عملیات باید کاملا غافلگیرانه انجام میشد و فانتومها تا لحظهای که بر فراز اچ ۳ ظاهر می‌شدند نباید هیچ نشانهای از یک حملهی هوایی را آشکار میکردند. در راه بازگشت مسلما عراقیها که دیگر از حمله آگاه شده بودند هواپیماهای خود را بدنبال فانتومها می‌فرستادند و هواپیماهای ایرانی در اینجا نیز باید در صورت درگیری خود را حفظ میکردند. در تمام طول مسیر هواپیماها میبایست در ارتفاع پایین (۲۰ تا ۳۰ متری) پرواز می‌کردند تا از دید رادارهای دشمن پنهان بمانند. در حالت عادی، پرواز در ارتفاع پایین به قدرت و مهارت بسیاری نیازمند است اما پرواز در ارتفاع پایین بر فراز منطقهای کوهستانی تقریبا به کاری غیرممکن میماند که تنها از عهدهی خلبانانی بر میآید که دارای مهارت و قدرت عکس العمل بالایی باشند. (تصور غیر ممکن بودن چنین کاری چندان دشوار نیست. در حالت رانندگی با یک اتومبیل با سرعتی معدل ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت بسیاری از مواقع راننده پس از مشاهدهی مانعی در مقابل خود به سختی می‌تواند از خود عکس العمل نشان دهد. زمانی که چشم انسان موفق به دیدن مانعی در برابر خود می‌شود و مغز دستور عکس العمل اعضای بدن را از قبیل؛ گرفتن کلاچ، فشار بر روی ترمز یا… را صادر می‌کند اتومبیل با سرعت ۲۰۰ کیلومتری خود عملا به مانع رسیده‌است و برخورد اجتناب ناپذیر جلوه می‌کند. حال وضعیتی را تصور کنید که خلبان ناگهان با دیدن قلهای در مقابل خود سعی در بالا کشیدن هواپیما میکند. طی چند ثانیه خلبان باید هواپیما را از فراز مانع عبور دهد در حالی که با ۵/۲ برابر سرعت صوت به سمت آن در حرکت است. این توضیح می‌تواند دشواری پرواز بر فراز کوهستان در ارتفاع پایین را نشان دهد).

عملیات اگر فقط همین مشکلات را هم داشت به اندازهی کافی غیرممکن به نظر می‌رسید اما مسئلهی دیگری وجود داشت که مهمترین چالش پیش روی عملیات بود. هیچ هواپیمایی به علت محدودیت سوخت نمی‌توانست چنین مسیر طولانی را رفته و بازگردد. پس در حین عملیات و بر فراز آسمان عراق که نفوذ با جنگنده‌ها هم در آن به اندازهٔ کافی دشوار بود می‌بایست یک بویینگ برای رساندن سوخت به فانتومها با آنان همراه میشد. آیا یک بویینگ میتوانست خود را از دید رادارها مخفی کند؟ سرعت بویینگ بسیار کمتر از سرعت هواپیماهای جنگنده‌است بنابراین فانتومها نمی‌توانستند همراه این هواپیماهای غول پیکر حرکت کنند و در تمام طول مسیر از آن در برابر جنگنده‌های عراقی محافظت کنند، حال اگر بویینگ در هر مرحله از عملیات توسط عراقیها هدف قرار میگرفت تکلیف فانتومها چه بود؟ اصولا آیا یک بویینگ ۷۰۷ شانسی برای گذشتن از مرز عراق و رسیدن به نقطهای که باید سوختگیری در آن انجام می‌شد را داشت و یا در همان مراحل آغاز عملیات هدف هواپیماهای رهگیر عراقی قرار میگرفت؟ طبق برنامه ریزی عملیات، پس از اولین نوبت سوختگیری هواپیمای مادر باید صبر میکرد تا فانتومها عملیاتشان را بر فراز اچ ۳ انجام دهند و در راه بازگشت (که این بار دیگر عراقی هوشیار شده بودند) دوباره عملیات سوختگیری هوایی را انجام می‌داد. در هر مرحلهای از عملیات امکان داشت واقعهی ناخوشایندی برای هواپیمای سوخت رسان که ذاتا بیدفاع بود رخ دهد و می‌دانیم که سرنوشت فانتومها با سرنوشت بویینگ کاملا گره خورده بود. علیرغم تمامی این مشکلات و برغم اینکه چنین عملیات جسورانهای تا بحال توسط هیچ کشوری در جهان انجام نشده بود افسران ایرانی به اجرای آن مصمم بودند. در نهایت پس از بررسیها و برنامهریزیهای دقیق، روز سرنوشت ساز فرا رسید. فانتومها روز قبل، از پایگاه نوژه به پایگاهی در ارومیه پرواز کرده بودند. روز عملیات هر هشت هواپیما در دو گروه چهار تیمی از باند فرودگاه برخاستند و از شمال شرق و از فراز کوههای آرارات وارد منطقهی مشترک مرزی عراق و ترکیه شدند و در ارتفاع پایین بر فراز کوهستانهای این منطقه بسمت غرب عراق حرکت کردند. در جایی بسیار دورتر در فرودگاه لارناکا در قبرس یک هواپیمای بویینگ ۷۰۷ متعلق به هواپیمایی ملی ایران (هما) ساعتی قبل وارد فرودگاه لارناکا شده بود و طبق برنامه ریزی قبلی آماده می¬شد تا بدون مسافر به تهران باز گردد.

قبل از آنکه هواپیما باند فرودگاه را ترک کند دو مامور اطلاعاتی ایران که همراه مسافرین این پرواز همان روز وارد قبرس شده بودند به داخل کابین خلبان رفتند و با خلبان هواپیما به گفتگو نشستند. خلبان نمیتوانست چیزی را که میشنود باور کند. انجام چنین کاری دیوانگی محض بود، شانس موفقیت چیزی در حد صفر جلوه می‌کرد و کاملا غیرممکن بنظر میرسید. طراحان عملیات با خود چه فکری کرده بودند؟ این نقشه به فیلمنامهی فیلمهای هالیوودی شباهت داشت و فقط با جادوی سینما و بر روی پردهی نقرهای امکان تحقق داشت. حتی خیالبافترین فیلمنامه نویسان هالیوودی نیز تاکنون جرات طراحی چنین عملیاتی را به خود نداده بود. او حتی بیاد نداشت که در فیلمهای سینمایی هم چنین چیزی دیده باشد. از نظر او انجام اینکار مطلقا غیرممکن بود. جدای از این مساله او یک خلبان غیرنظامی بود و هیچگاه تصور نمیکرد که روزی در یک عملیات نظامی نقشی داشته باشد. اما اکنون، در کمال ناباوری خود را در بطن یکی از شگفت انگیزترین نبردهای هوایی جهان مییافت که همه چیز آن به عملکرد او بستگی داشت. دقایقی بعد بویینگ ۷۰۷ هواپیمایی ملی ایران، پس از اطلاع مسیر خود به برج مراقبت فرودگاه لارناکا از زمین برخاست و ظاهرا به سمت تهران و در واقع بسمت یکی از سرنوشتسازترین جنگهای هوایی دنیا شتافت. برنامهریزی عملیات به طرز دقیقی صورت گرفته بود و در ساعتی مشخص هواپیمای بویینگ میباید بر فراز کوهستانهای مرزی ترکیه و عراق با فانتومها ملاقات میکرد. هواپیمای سوخت رسان در تماس با فرودگاههای قبرس و آنکارا وانمود کرد که مسیرش را گم کرده و در حال مسیریابی مجدد است. در ساعت مقرر تانکر سوخت رسان با فانتومها در همان نقطهی پیش بینی شده روبرو شد. فانتومها توانسته بودند با سکوت رادیویی و پرواز در ارتفاع پایین خود را از دید رادارهای عراقی پنهان دارند. ظاهرا چندین بار هواپیماها در رادارهای عراقی و ترکیه‌ای ظاهر می‌شوند اما عراقی‌ها تصور می‌کنند هواپیماها متعلق به نیروی هوایی ترکیه‌است که مشغول گشتزنی در طول مرزهایشان هستند.

این اشتباهی بود که کنترلهای زمینی ترکیه نیز مرتکب شدند. هر هشت هواپیما که سوختشان پس از طی مسیری طولانی در حال اتمام بود به طور منظم عملیات سوختگیری هوایی را انجام دادند و با شتاب به سوی هدفی رهسپار شدند که بیصبرانه انتظارشان را می¬کشید. هواپیمای بویینگ نیز با احتیاط کامل مشغول گشتزنی در طول مسیر شد تا در بازگشت، دوباره عملیات سوخت رسانی به فانتومها را انجام دهد. در آنسو فانتومها در ارتفاعی پایین و در حالتی که خلبانان آن می‌توانستند کوچکترین حرکتی را بر روی زمین با چشم غیرمسلح ببینند به سمت اچ ۳ در حرکت بودند. ساعتی بعد هر هشت هواپیما ناگهان بر فراز پایگاه ظاهر شدند. پرسنل پایگاه که با توجه به دور بودنشان از مرزهای شرقی هیچگاه تصور نمی¬کردند هدف هیچ نوع حملهای قرار گیرند در ابتدا بهتصور اینکه هواپیماها خودی هستند شروع به تکان دادن دستهایشان کردند. بر فراز پایگاه، فانتومها ارتفاعشان را افزایش دادند و پس از تقسیم شدن به دو گروه چهارتایی به سمت هدف شیرجه رفتند. لحظاتی بعد بمبهای چهار فانتوم اول، بصورت یک ردیف منظم بر روی هواپیماهایی که بر روی باند قرار داشتند فرود آمد و تمامی آنها را در همان لحظات اولیهی عملیات نابود کرد. دیگر هیچ هواپیمایی نمی¬توانست از باند فرودگاه بلند شود. فانتومهای گروه دوم نیز دو مجتمع راداری را در قلب پایگاه مورد حمله قرار دادند و سپس با خیال راحت به درهم کوبیدن آشیانه¬های هواپیما و توپهای ضدهوایی پرداختند. در چند دقیقه پرسنل پایگاه در جهنمی از آتش که از همه جا شعله میکشید بدام افتاده بودند. در برابر دیدگان ناباور آنها پایگاه اچ ۳ با تمامی ابهت و نفوذ ناپذیریاش در زیر آتش سنگین فانتومهای ایرانی به تلی از خاکستر بدل شده بود. فانتومها که تمامی دفاع ضد هوایی پایگاه را از بین برده بودند اینبار در ارتفاع پایین بر روی خرابه‌های آن به شکار سربازانی مشغول بودند که اغلبشان حتی یونیفورمهایشان را بر تن نکرده بودند و بی هدف به اینسو و آنسو می‌دویدند. توپهای فانتومها با سیلی از رگبار گلوله به سمت هر هدف جنبندهای شلیک میکردند و باند فرودگاه مملو از اجساد سربازانی بود که بر روی بازماندههای خرابهها افتاده بودند. فانتومها که دیگر چیزی برای نابود کردن باقی نگذاشته بودند بسرعت صحنهی عملیات را ترک کردند.

پشت سر آنها تلی از خاکستر بجا مانده بود که تا چند دقیقهی پیش پایگاه هوایی الولید نام داشت. جایی که قرار بود مکانی امن برای هواپیماهای عراقی باشد. بر روی باند فرودگاه و در آشیانههایی که آتش از آنها زبانه می¬کشید تکه پارههایی از آهن و فولاد بچشم میخورد که زمانی بر صحنهی آسمان ایران با نخوت و غرور به پرواز در میآمدند و بمب هایشان را فرو می¬ریختند. تمامی آن پرنده‌های پر غرور که دیرزمانی باعث افتخار ارتش عراق بودند اکنون درمانده و متلاشی شده در میان شعله‌های آتش به دور شدن فانتومهایی نظاره میکردند که بسوی پایگاههایشان باز میگشتند. در بازگشت، فانتومها باز به همان شیوهی پیشین خود را از دید رادارهای عراقی پنهان کرده و در نقطهی موعود پس از سوختگیریِ دوباره، پرواز خود را به سمت ایران ادامه دادند. هواپیمای سوخت رسان که ماموریتش به اتمام رسیده بود با خروج از نوار مرزی عراق و ترکیه از طریق آسمان ترکیه به تهران بازگشت. قبل از عبور فانتومها از مرز عراق دفاع ضد هوایی این کشور که متوجه هواپیماهای ایرانی شده بود به سمت آنها آتش گشود و یکی از هواپیماها مورد اصابت قرار گرفت به گونهای که دیگر نمی‌توانست تا رسیدن به پایگاه به پرواز خود ادامه دهد، پس بعنوان حسن ختام نمایش و برای تکمیل کردن کلکسیون کارهای عجیب و غریب این عملیات، در وسط جادهای اتوموبیلرو در آذربایجان غربی به زمین نشست. بقیهی هواپیماها بدون هیچ آسیبی عملیات را به پایان بردند. در طول عملیات طی چند نوبت هواپیماهایی ایرانی برای منحرف کردن توجه عراقیها از فانتومهایی که بسمت اچ ۳ در حال پرواز بودند چندین عملیات ایذایی را بر روی خاک دشمن انجام دادند. هنگام بازگشت نیز همین کار تکرار شد و هواپیماهای ایرانی با حملات ایذایی شکاریهای دشمن را بدنبال خود می¬کشیدند و سپس به سمت ایران می‌گریختند. در ابتدا عراقیها که کاملا غافلگیر شده بودند تصور کردند که حمله از جانب اسرائیلیها صورت گرفته‌است. با توجه به نزدیکی اسرائیل به اردن و اینکه در سال ۱۹۶۷ نیز اسرائیلیها فرودگاههای این کشور را بمباران کرده بودند احتمال اینکه حمله از جانب اسرائیلیها صورت گرفته باشد بسیار محتملتر بنظر می‌رسید تا اینکه هواپیماهای ایرانی توانسته باشند چنین مسیر طولانی را طی کنند و علیرغم وجود پدافند هوایی عراق در دو نوبت بر فراز آسمان این کشور سوختگیری هوایی را انجام داده باشند.

اما پس از مدتی عراقیها دریافتند که هدف یکی از جسورانهترین عملیاتهای هوایی تاریخ جهان قرار گرفتهاند. حمله به اچ ۳ در نوع خود بینظیر بود. پیش از این همانگونه که اشاره شد اسرائیلی‌ها در جنگهای ۱۹۶۷ و ۱۹۷۳ توانسته بودند عملیاتهای شگفت انگیزی انجام دهند اما نکته‌ای که نباید از نظر دور داشت این است که بعد مسافتی آن عملیاتها بسیار کوتاهتر از عملیات اچ ۳ بود بگونهای که اسرائیلیها هیچگاه مجبور به سوختگیری هوایی در قلب خاک دشمن نبودند. در مورد حمایتهای اطلاعاتی و تکنولوژیکی امریکا از اسرائیل نیز در جنگهای ۶۷ و ۷۳ فقط همین نکته بس که در ۱۹۷۳ امریکاییها در تمام بیست روزی که جنگ ادامه داشت با برقراری یک پل هوایی از پرتغال به اسرائیل سیلی از تجهیزات جنگی و لوازم یدکی هواپیماها را بسوی اسرائیل سرازیر کردند بطوری که در همین هنگام زمانی که شش فانتوم اسرائیلی توسط موشکهای سام روسی در آسمان سوریه سرنگون شدند امریکاییها بیدرنگ این هواپیماها را جایگزین کردند تا برتری هوایی ارتش اسرائیل بر اعراب همچنان حفظ شود. اما لازم به گفتن نیست که ایران در طول جنگ همواره از پشتیبانی اطلاعاتی و تکنولوژیکی غرب محروم بود و آمریکاییها حتی لوازم یدکی هواپیماهای ساخت خودشان را نیز به ایران تحویل نمیدادند. اغراق نیست اگر این عملیات را که در زمان خود بهت و حیرت بسیاری از کارشناسان نظامی غرب را موجب شده بود یکی از شگفت انگیزترین و قاطع¬ترین نبردهای هوایی جهان بدانیم

نوشته شده درباره‌ی
Comments Off

سهمیه بندی بنزین و دم خروس

یکشنبه،۱۴/مرداد/۱۳۸۶

آقا ما که خر نیستیم!

می‌خواهی که من باور کنم به خاطر هوای پاک و هدر نرفتن سرمایه‌ی ملی و عوض کردن فرهنگ مصرف و … بنزین رو این جوری کردید

می‌خواهی بگی که هیچ ربطی به دو تا تبصره‌ی قطع‌نامه‌ی تصویبی آمریکاو انگلیس و پاشنه‌ی اشیل ایران (همون واردات بنزین ) نداره؟

می‌خواهی باور کنم که شما پست فطرت‌هایی که مثل گرگ افتادید سر سرمایه‌های این ملت و کشور و تا می‌تونستید غارتش کردید به فکر مردم هستید اون هم نه به فکر خود مردم به فکر بچه‌های مردم!

بسه دیگه نمایش بازی کردن، بسه دیگه دارم بالا میارم
شمایی که من وقتی توی شهرداری مشاور جوان شهردار شده بودم و گفتم خط سبز دوچرخه بکشیم و خیابان‌ها رو یک خط دوچرخه حتما براش بگذاریم و خندیدی و یک جوری نگاه کردی که انگار من از کره‌ی ماه اومدم تو، تو دلت به حال مردم می‌سوزه

تو به فکر آلودگی هوا هستی؟

مجلس فقط تصویب کنه که این ماشین‌های اشغالی که ایران خودرو تولید کرده و می‌کنه جمع بشوند کلی هوای پاک اتفاق می‌افته

چرا یک دفعه دولتی که همه‌اش کارهای مردم و احمق پسند می‌کرد خودش رو به یک ریسک بزرگ انداخت که مردم رو متنفر کنه؟

چرا صدات در نمیاد که بگی دستور ز بالاست دیگه نمی‌شه خیمه شب بازی کرد؟ چرا نمی‌گی که آنقدر ریدیم که باید حالا ماله بکشیم؟ چرا نمی‌گی که یک دوست هم نداریم در جهان آخه می‌شه واقعا می‌شه؟

تو اصلا می‌دونی پول یعنی چی؟ می‌دونی که همین فقط توریسم رو ردیف کنی چه پولی در میاد؟ اکو توریسم تو سرت بخوره حالا

چرا صدات در نمیاد بگی که ۱۲ سال پیش آدم‌های عوضی و حروم خور اومدن به جای ۱۰ تا پالایشگاه ۲ تا ساختند و بقیه‌اش رو گفتند وارد می‌کنیم و پورسانتمون رو می‌گیریم؟

هان؟

این بود استقلال و عدم وابستگی؟ این بود رشد؟ این بود آزادی و ازادگی؟ بدبخت کردید همه رو

چرا نمی‌گی که حسابداری فروش نفت توی سوییس هستش هنوز و همینجوری فایننس نمی‌دهند؟

اگه راست می‌گی چرا پیشنهاد ۴ سال پیش ژاپنی‌ها که گفتند شما بنزیم به ما بدید ما کل ناوگان تاکس‌رانی شما رو آخرین مدل تویوتا می‌دهیم که مصرف بنزین بسیار پایینی دارند رد کرد؟

من دارم به خودم فکر می‌کنم نفت از بشکه ای ۷- ۸ دلار شده ۷۰ - ۸۰ دلار زندگی من و زندگی خانواده‌ی من از نظر مالی ایا توی این ۲۰ سال ۷۰ برابر رشد کرده؟

بابا ریدی دیگه، گند زدی، عدالت اجتماعی چه مزخرفی هست دارید می‌گید، سهام عدالت چه کوفتیه، ما میگیم دولت باید لاغر بشه، دولت نباید بنگاه‌دار باشه باید سیاست‌گذاری کنه از نظر اقتصادی تو میای سهام عدالت واگذار می‌کنی؟ دیوانه! اگر جنگ نبود دیگه چی رو می‌خواستید بهونه کنید؟ از درآمدی که همین فقط نفت داره می‌دونی چیکارا می‌شد کرد همه رو به فنا دادید

حالا هم که شنیدم می‌فرستی به عراق و لبنان پول‌ها رو داری انقلاب و شیعه بودن رو صادر می‌کنی از افغنستان و طالبان هم یک خبرهایی میاد. من واقعا تو کفم که چجوری می‌شه این هم دروغ گفت و اب از اب تکون نخوره تو به من بگو من دم خروس رو باور کنم یا قسم حضرت عباس رو

نوشته شده درباره‌ی ، ،

SMS و بنزین

پنجشنبه،۷/تیر/۱۳۸۶

دیشب از ساعت ۸:۴۵ تا ساعت ۵ صبح هیچ پیام کوتاهی نمی‌شد فرستاد،  من اول فکر کردم مشکل از من و خط شلوغه امروز فهمیدم که برای همه همین‌طور بوده، حالا این‌که قطع شدن SMS با ناآرامی‌هایی که مردم سر بنزین راه‌آنداختن و ترس دولت از خبر رسانی مردمی (SMS) ربطی دارد یا نه خدا داند. برای من که هیچ‌وقت این‌طوری نشده بود تو این مدتی که همراه دارم حتی نوروز هم یکی در میون می‌فرستاد این‌دفعه نصفه شب ساعت ۳ صبح دیگه خیلی عجیبه

عکس منتشر نشده از گردهمایی اعتراض‌آمیز به آب‌گیری سد سیوند

سه شنبه،۴/اردیبهشت/۱۳۸۶

این عکس را حدود ساعت ۱۰:۵۰ شنبه، ۱۳۸۶/۲/۱ گرفته‌ام، معترضین در حال خواند سرود ای ایران هستند، روبروی سازمان میراث فرهنگی کشور و در اعتراض به آب‌گیری سد سیوند گرد هم آمده‌اند بقیه‌ی عکس‌ها خوب نشده بود برای همین نگذاشتمشون

این زمان از زمان شاه بهتر است

سه شنبه،۴/اردیبهشت/۱۳۸۶

امروز سر صحبت با مادرم سر جریان گیرهای پلیس به دختران بد حجاب باز شد، بحث به این‌جا کشید که در کل روزکار الان خخیلی بهتر از دوران شاه هست و شخصا خودش این دوران را بیشتر ترجیح می‌دهد

گزارش گردهمایی شنبه ساعت ۱۰ صبح در اعتراض به آب‌گیری سد سیوند

شنبه،۱/اردیبهشت/۱۳۸۶

خوب همون‌طور که دیشب نوشتم، تصمیم گرفتم که توی این گردهمایی شرکت کنم، با بچه‌ها ساعت ۱۰:۲۰ دقیقه جلوی سازمان میراث فرهنگی کشور، بودیم حدود ۵۰ -۶۰ نفر بودند که ما رسیدیم، به همراه پارچه‌های نوشته شده و شعارهایی که روی کاغذهای A۴ نوشته شده بود، نماینده‌ی گروه دفاع از پاسارگاد بیانیه‌ی گروه خودش را خواند، بعد سرود ای ایران چند بار خونده شد و ترانه‌ی یار دبستانی! که من نمی‌دونم مناسبتش چی بود اون‌جا. بعد از اون بیانیه‌ی تحکیم وحدت خوانده شد. من چند تا عکس گرفتم و صدا هم ضبط کرده‌ام که آماده شد می‌گذارمشون این‌جا.

خلاصه جمعیت بیشتر شد و رسید حدودا به ۲۰۰ نفر، نیروی انتظامی هم سر رسید ولی کاری نداشت کلا ۴-۵ نفرشون رو ما دیدیم. البته با بی‌سیم.

من از بیانیه‌ی گروه انجمن مدافعان پاسارگاد خیلی خوشم اومد و اگر بشه قصد دارم باهاشون همکاری کنم نه هوچی‌گر بودند مثل تحکیم وحدتی‌ها و نه اینکه حرف‌هاشون نامربوط بود. من باز هم می‌گم که باید رفت جلوی یونسکو و مجلس و میراث فرهنگی فایده‌ای نداره.

این تحکیم وحدتی‌ها به نظرم بخش مثبت کارشون رو با شعارهای نیمه سیاسی خراب کردند و همچنین شمول بیانیه به خاطر اینکه همه‌ی معترضین رو دانشجو خواند از دست داد.

چند تا تذکر به این تحکیم وحدتی‌ها:

  1. هرجا که شلوغ می‌شه لزوما به این معنی نیست که شما هم پاشید بیاید و آسمون رو به ریسمون ببافید
  2. معمولا رسمه که وقتی می‌خوان بیانیه‌ای رو بخونند از طرف جمع و یا گروه حتما باید محتوای بیانیه به امضای حاضرین برسه و اکثرا خبر داشته باشند از مفادش یا از قبل تو سایتی یا جایی گذاشته باشند آن را!
  3. معترضین اون‌جا همه دانشجو نبودند و از قشرهای مختلفی بودند
  4. این تجمع اولین تجمع اعتراض‌آمیز نبود! که شما اینگونه اعلام کردید پیش از حضور شما نیز ۳ تجمع دیگر تشکیل شده بود! البته این اولین حضور شما در این تجمع بود و احتمالا از ۳ تای دیگر خبر نداشتید
  5. عزیزمن، هر تجمعی و هر اعتراضی لزوما سیاسی نیست! می‌فهمید این رو؟ این تجمع مدنی و فرهنگی بود. چرا تاکیدم روی اینه به خاطر این‌که بهونه‌ای برای اقدامات امنیتی و برخوردهای نیروی انتظامی پیش نیاید خیلی ساده! چرا تصمیم دارید حساسیت که هر اعتراضی را با به کار بردن شعارهای نابخردانه بالا ببرید. در صورتی‌که اثر بخشی‌اش نیز کمتر است؟
  6. شعارهای متناسب با موضوع چیزی است که کمبودش احساس می‌شد

گردهمایی حدودا در ساعت ۱۱ ۱۳ پایان یافت

پ.ن.

از ۳۰۰ تا ۳۰ وند! تیشه به ریشه زدن

شنبه،۱/اردیبهشت/۱۳۸۶

تیشه به ریشه زدن عمیق‌تر و دردناک‌تر از هر هجومی است، بدتر از هر توهینی است . یک اقدام ناجوان‌مردانه بر ضد مردم، فرهنگ، تاریخ و گذشته‌شان است. نخستین گام اعتراض است اما موثرترین نیست.

سد سیوند آب‌گیری شد زیاد هم بعید نبود که آب‌گیری بشود مرحله مطالعاتی سدسیوند ۳۵ سال قبل در سال ۱۹۷۰ میلادی توسط مشاور آمریكایی انجام شده و بعد از انقلاب نیز قرارداد انجام ادامه مطالعات با مشاور ایرانی منعقد گردید اما به دلایل مختلف از جمله كمبود اعتبارات لازم و پیچیدگی های فنی، اجرای سد به درازا كشیده و بالاخره عملیات احداث تونل انحرافی سد از سال ۱۳۷۱ آغاز شد.(روزنامه‌ی ایران) در زمان هاشمی رفسنجانی کلید خورد و در زمان خاتمی اجرا شد و در زمان احمدی‌نژاد بهره‌برداری گردید. به گفته‌ی خود سازمان میراث فرهنگی کشور البته این نخستین بار نیست !

چیزی که لازمه بگم این هستش که آرامگاه کوروش زیاد در خطر نیست بلکه تنگه‌ی بلاغی هست که ۱۲۹ اثر تاریخی در خودش داره و با این عمل تخریب می‌شه

مجبورم چندتا نقل قول بیارم از کارشناسان:(به نقل از آفتاب.آی‌آر)

محمدحسن طالبیان مدیر بنیاد پژوهشی پارسه - پاسارگاد: كار ژئوفیزیك در ۵۰ هكتار از محوطه های تخت جمشید و پاسارگاد نشاندهنده باغ ها و ساختارهای گسترده ای همچون شبكه آبیاری بسیار كهن در این منطقه است.

مسعود آذرنوش رئیس پژوهشكده باستان شناسی: نحوه تعامل ما میان این ۲ واقعیت یعنی نیاز به كنترل آب سطح الارضی از یك سو و ضرورت حفظ میراث فرهنگی جامعه كهن ایران از سوی دیگر، میزان درایت ما را در فراهم ساختن پاسخ های هماهنگ با جمیع وجوه توسعه پایدار آشكار می سازد.

طه هاشمی رئیس پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری: موضوع سد سیوند ۲ تابلوی زشت و زیبا داشت. تابلوی زشت آن این بود كه در یك پروژه بزرگ و در زیستگاهی كه حتی افراد غیرمتخصص هم می توانند وجود آثار گرانبها در آن را حدس بزنند، مطالعه ای صورت نگرفت و تازه با شروع آبگیری سد معلوم شد چه اطلاعات و آثاری از میان خواهد رفت.

محمدتقی عطایی، عضو پژوهشكده باستان شناسی: آرامگاه كورش نزدیكترین اثر از مجموعه پاسارگاد به دره بلاغی است كه فاصله آرامگاه تا ابتدای تنگه به خط مستقیم ۲‎/۵ كیلومتر و فاصله آن تا ابتدای دریاچه سد حدود ۵ كیلومتر است. بنابراین گرچه به طور مستقیم خطری از جانب دریاچه سد متوجه پاسارگاد نیست، اما فقط تأثیرات با واسطه ای بر مجموعه خواهد داشت. به عنوان مثال در حال حاضر عمق آب های زیرزمینی در پاسارگاد كم است، قطعاً با احداث سد این عمق كاهش خواهد یافت.نكته دیگر آنكه در بیشتر مواقع جریان باد از سمت دره و كوهستان به سمت پاسارگاد برقرار است. با وجود دریاچه ای در آنجا این باد رطوبت دره و دریاچه را به پاسارگاد منتقل خواهد كرد. با افزایش میزان رطوبت سطح الارضی و تحت الارضی بر میزان رشد گلسنگ ها كه یكی از عوامل فرسایش سازه های سنگی است، افزوده خواهد شد

مدیرعامل آب منطقه ای فارس، بوشهر و كهگیلویه وبویراحمد: سد سیوند در منطقه پاسارگاد و دشت مرغاب در حال احداث است كه با راه اندازی آن تعدادی از آثار باستانی موجود در محل در صورت عدم انتقال از منطقه به زیر آب خواهد رفت اما بخشی از آثار ارزشمند مانند جاده معروف شاهی و كانال دختربر از هرگونه آسیب دور خواهد ماند.

کاری که باید کرد اعتراض به سبک مدنی و غیرسیاسی و نمادین هستش، من فردا به دعوت کمیته ی دانشجویی دفاع از پاسارگاد برای اعتراض به آب‌گیری سد سیوند به میراث فرهنگی ساعت ۱۰ صبح جلوی میراث فرهنگی می‌روم، اگرچه اعتراضات پیشین کارساز نبوده ولی این بار می‌خواهم به سهم خود اعتراض کنم. اگر آدرس را نمی‌دانید این‌جا را ببینید البته من خود نقشه روهم این زیر گذاشتم:

محل تجمع برای اعتراض به اب‌گیری سد سیوند

آن‌چه مهم است در این مبارزه برای حفظ چغازنبیل وپاسارگاد باید تجمعی در برابر دفتر یونسکو در تهران برگزار شود زیرا ایران عضو متعهد کنوانسیون جهانی حمایت از میراث فرهنگی و طبیعی جهان است (۱۹۷۲ژاریس) که در آن پشتیبانی از میراث‌های بشری طبیعی یا دست ساخت وظیفه‌ای جهانی است و چغازنبیل و پاسارگاد در فهرست میراث فرهنگی ثبت شده در یونسکو هستنند.

پاسارگاد پنجمین محوطه جهانی ایران است كه طی آخرین جلسه یونسكو تیر ماه سال ۱۳۸۳ كه در چین برگزار شد به علت دارا بود شاخص‌های فراوانی در فهرست جهانی یونسكو به ثبت رسید. ساخت سد سیوند از سال ۱۳۷۱ در تنگه بلاغی و روی رودخانه پلوار، بدون توجه به وجود آثار تاریخی و باستانی آغاز شد. (خبرگزارى ميراث فرهنگى)

یکسری از دوستان گفتند که ما چون از جریان خبری نداریم نمی‌آییم. برای کسانی که از سد سیوند و ماجراش خبری ندارند چدن تا چیز معرفی می‌کنم:

اطلاعات عمومی:

رخدادهای لحظه به لحظه:

اقدامات صورت گرفته و اعتراضات:

چند پرسش از نیما در مورد بوی گند ناسیونالیستی

پنجشنبه،۳۰/فروردین/۱۳۸۶

من داشتم دنبال یک چیز دیگه‌ای می‌گشتم که چشمم اتفاقی به این نوشته افتاد

نیمای گرامی، برای گفته‌هایت دلایلی داری که مثلا عالمی فریب کاره؟ دوست دارم پشت پرده‌هایی رو که می‌گی من بدونم. یا این‌که پیش‌نویس ذهنی داری هر کی که میاد توی صدا و سیما عوضیه؟ یا دست کم مشکوکی بهش.
دوست دارم بدونم که از کجا عالمی رو می‌شناسی و داوری‌ای که کردی بر اساس کدوم مستندات هست.

به نظرت نقد غیر آبکی و خوب چه جور نقدی می‌تونه باشه؟ من ۵ سال هقته‌ای دوبار توی جلسه‌های نقد و بررسی فیلم بودم نفهمیدم و نتونستم معیارهایی برای نقد خوب فیلم برای خودم پیدا کنم، اگه چیزی می‌دونی که به نظر این‌طور می‌اید خوب بگو من هم بدونم.

تعریفت از یک آدم فرهیخته چیه؟ تعریفت از روشن‌فکر چیه؟ من هیچوقت نتونستم بفهمم که چه موقع می‌شه به یک آدمی گفت روشن‌فکر و چه موقع می‌ّه گفت فرهیخته و چه موقع نمی‌شه گفت. دوست دارم معیارهای تشخیص یک روشن‌فکر رو از یک روشن‌فکر نما بدونم.

به نظرت کار لگوماهی از حسی به جز حس ناسیونالیستی برخواسته؟ اگه حس دیگه ای بوده که من باز دوست دارم بدونم، اگر هم که نه پس باز باید بوی‌گند بشنویم از همین کار خوب؟ بیشتر می‌خواهم بدونم معیار ارزش‌گذاری و داوری‌ات توی این نوشته چی‌بوده

ممکنه من منظورت رو درست متوجه نشده باشم یا ممکنه که تو خوب نگفته باشی به هر حال سوال‌های من رو اگه جواب بدی، فکر کنم گام خوب باشه برای فهمیدن هم.

بررسی موردی دوگانگی آزادی بیان بارزترین نماد دموکراسی از کاریکاتورهای محمد پیامبر تا فیلم ۳۰۰

سه شنبه،۲۹/اسفند/۱۳۸۵

اول بگم که این نوشته برخلاف عنوانش خیلی عامیانه و محاوره‌ای و ساده نوشته شده مقاله تخصصی نیست! و غلط دیکته‌ای هم ممکنه داشته باشه P در ضمن من هیچ‌گونه وابستگی به جمهوری اسلامی ندارم و حقوق بگیرش هم نیستم اگه این‌جوری فکر کنی تکذیب می‌کنم از اول! فیلم ۳۰۰ رو هم هنوز ندیدم.
وقتی داستان کاریکاتورهای محمد پیش اومد من نوشتم که بر اساس بند دوم ماده‌ی بیست کنوانسیون بین المللی حقوق مدنی و سیاسی سازمان ملل متحد، مصوبه ۲۶ دسامبر ۱۹۶۶ و لازم الاجرا بر اساس قطع‌نامه ۲۲۰۰ A مصوب ۲۳ مارس ۱۹۷۶ که می‌گوید: «هرگونه ترغیب به تنفر ملی یا نژادی یا مذهبی که باعث تحریک به تبعیض و یا دشمنی و خشونت گردد، به موجب قانون ممنوع می باشد» عمل نشریه‌ی دانمارکی جرم محسوب می‌شود.

در همون زمان کسانی که فکر می‌کردند قدیسشون (دموکراسی و آزادی بیان) با حرف من زیر سوال داره می‌ره و من سخن بنیاد فکنی رو مطرح کردم های و هوی راه انداختن که نخیر هیچ جرمی مرتکب نشده است و … من هم دیگه حرفی نزدم من همون موقع هم داشتم این عمل رو یک جور ترور می‌دیدم، ترور شخصیتی و همش از خودم می‌پرسیدم اگه ترور خودش چیز ایراد داری هستش پس ترور شخصیتی هم یک جور جرم حساب می‌شه وقتی قضیه رو چند ماه پیش خودم بالا و پایین کردم به این نتیجه رسیدم که اگر «آزادی بیان» رو به عنوان یک قدیسی که هیچ تبصره‌ای وجود نداره بپذیریم ممکنه چیز بدی درست بشه ازش. من به کسایی که می‌گفتند که این مشکل مسلمون‌هاست که گنجایش ندارند و تو خود اروپا و یا آمریکا برای مسیح هم همین کار رو می‌کنند و هیچ مشکلی پیش نمی‌یاد می‌گفتم که به هر حال چه حساسیت اسمش رو بگذاریم و چه گنجایش نداشتن و متمدن نبودن! الان یک‌سری آدم واقعا ناراحت شدند که تعدادشون هم زیاده ولی جواب قانع کننده‌ای ازشون نمی‌شنیدم! مثلا یکی می‌گفت مشکل خودشونه.

از طرف دیگه هی شک می‌کردم که خوب اگه مسلمون‌ها حساسیت نشون نمی‌دادند هم جرم مرتکب نمی‌شد چون همون‌طور که قبلا گفتم قانون کنوانسیون نتیجه‌محور نوشته شده. ولی به هر حال قانون رو کامل و شناور دیدم و متوجه شدم که آزادی بیان بر خلاف تصور همگانی که وجود داره مرز داره، مرزش هم مطلق نیست و نسبی هستش. به هر حال من به سه دلیل این کار رو محکوم کردم پیش خودم:

اما حرف و حدیث‌ها ادامه داشت و کسایی که تریپ روشن‌فکری می‌گرفتند، هیچ مشکلی توی این قضیه نمی‌دیدند - البته من به حکمی هم که خودم داده بودم مشکوکم هنوز - اما وقتی قضیه‌ی کنفرانس هولوکاست و زیر سوال بردنش شروع شد دیدم که همین اروپایی‌ها چقدر واکنش نشون دادن چقدر بهشون برخورد چقدر اعتراض کردند خوب حالا سوال من اینه:

مسلمون‌ها متمدن نبودند و گنجایش نقد رو نداشتند و آزادی بیان رو نمی‌فهمیدند، اروپا که ادعای داشتن گنجایش و آزادی بیان رو داشت، چی شد یک دفعه‌ای؟ چرا برافروخته شد؟ چرا بیانیه صادر کرد؟ چرا فعالیت‌ةای اقتصادی اتحادیه‌ی اروپا سو گیری کرد؟ چرا همه چیز به هم ربط پیدا کرد یک هو؟ چرا از همین بچه‌هایی که نوشتدن و گفتند مسلمون‌ها و ایرانی و جهان سومی‌ها نباید اعتراض کنن، کسی برنگشت بگه که اروپا هم حق اعتراض نداره؟

حالا اصلا اگه به نظر خود نشریه‌ی دانمارکی اشتباهی نشده بود و جرمی رخ نداده بود، عذرخواهی برای چی بوده؟!

اگه هولوکاست، یک رخداد و واقعیت تاریخی هستش، محمد هم یک رخداد حقیقت تاریخی بودش
اگه تو جریان زیر سوال بردن هولوکاست کلی آدم ناراحت شدند، توی جریان کاریکاتورها هم خیلی‌ها که اعتقاد داشتند ناراحت شدند
اگه آزادی بیان مطلقا باید جاری باشه پس دیگه اعتراض اروپا معنی نداره، اگه هم نه، حدودی داره مرز داره - که من هم فکر می‌کنم این‌طوریه- پس مشکل اعتراض مسلمون‌ها چیه؟ پس جریان گنجایش نداشتن جهان سوم چیه؟!

یکسری از بچه‌ها اومدن گفتند که « نخیر خیلی‌ها داغ دیده هستند از جریان هولوکاست حق دارن ناراحت بشن چون یه رخداد تاریخی داره زیر سوال می‌ره» من هم پرسیدم که خوب آیا به همین قیاس مسلمون‌ها هم حق ندارند ناراحت بشند؟

قضیه به این‌جاها هم ختم نشد یکمی که دقیق‌تر شدم دیدم که اصلا تو اجازه نداری که تحقیقات تاریخی در این زمینه بکنی حق نداری اصلا هولوکاست رو زیر سوال ببری، ۲ ماه پیش هم یک پیش‌نویسی رو - آمریکا فکر کنم بود دقیق نمی‌دونم - نوشت و برد سازمان ملل که قانونی رو تصویب کنه در مورد این‌که هیچ کسی یا هیچ گروهی حق زیر سوال بردن یا مسخره کردن رخداد تاریخی هولوکاست رو نداره! شگفتا و غریبا این کار که خودش بنیاد فکنه از این نظر که بت «آزادی بیان» شکسته می‌شه که یعنی حواسشون نیست؟ اگه نیست من برم بگم بهشون! خیلی مهمه‌ها چون پس‌فردا هم یه چیزی باید تصویب بشه برای این‌که هیچ‌گروهی حق نداره در مورد پیامبر مسلمون‌ها صحبت کنه بعد اوضاع بی‌ریخت می‌شه از نظر صور فلکی و نجوم ستاره شناسی قمر در عقرب می‌شه‌ها حالا من گفتم نگید نگفتی.

آقا خلاصه من هیچ فرق منطقی‌ای ندیدم تو این ۲ تا جریان، به جز این‌که کنفرانس هالوکاست یه کار پژوهشی بوده و هنری نبوده مثلا کاریکاتور نبوده و فیلم هم نبوده همین. فقط یه چیزای بدی دستگیرم شد در مورد آدم‌‌هایی که داوری می‌کردند، من فهمیدم که چند دسته آدم وجود داره؛ یکسری‌هاشون کلا و انصافا غرب‌زده هستند )) یعنی در حدی که دوگانگی به این آشکاری رو نمی‌تونن ببینن و اگه هم ببینن یا انکار می‌کنن یا این‌که حنداق می‌گیرن! به نظرم این دسته کلا فاشیست‌تر هم هستند -:) شرمندم به خدا ولی نظر من اینه - چون یک‌سری مقدسات قرن ۲۱ ساختند برای خودشون یادشون رفته اصلا این قضیه از کجا اومده برای چی اومده و … مثلا چند تا بت معروفشون این‌هاست: آزادی بیان، عدم خشونت و …بعضی وقت‌ها که بت شکنی پیدا می‌شه سریع زیر دوخمش رو می‌خواهن بگیرند و به باد ای حرف‌ها می‌گیرنش که: ن‌که جهان‌سومی هستی من توی جامعه‌ی متمدن هر کسی حق داره هر حرفی رو چه درست چه نادرست بلند بلند داد بزنه و تو حق نداری که بهت بر بخوره این دسته همون بخش از آدم‌هایی می‌شه که کلا با نظام جمهوری اسلامی هم مشکلات اساسی دارند بنابراین اصلا برای این دسته کلا منطق داوری معنی نداره فرمول ذهنی برای ایم دسته این‌طوریه: «هر کاری که اروپا و آمریکا می‌کند خوب است و هر کاری که ایران می‌کند بد است» مستقل از خودِ کار!

حالا این‌هایی که گفتم کلا پیش‌گفتار بود، الان فیلم ۳۰۰ رو بورسه ولی موضوع به نظرم تکراریه من بر اساس قاعده‌ی طلایی و با همون دلایل بالا می‌گم که این فیلم ایراد داره چرا چون با توجه به ۵۰۰۰۰ امضا که اینترنتی هستش تازه و مطمئنم که خیلی بیشتر تو کوچه و خیابون.

این فیلم عملا« ترغیب به تنفر ملی یا نژادی یا مذهبی که باعث تحریک به تبعیض و یا دشمنی و خشونت» کرده - یه ایرادی این‌جا وارده من فکر نمی‌کنم که همه‌ی امضا کننده‌ها این فیلم رو دیده باشند ولی برای امضا یا اعتراض دلیلی نداره که تو دیده باشی فیلم رو همین کافیه که شرحش رو جایی خونده باشی یا از کسی بپرسی که دیده باشدش- حالا می‌گید نه این سوال‌ها رو از خودتون بکنید جوابش رو به من بگید:

سوال دقیق اینه که

یک: آیا من یا هر کس دیگه‌ای می‌تونه که عکس، کاریکاتور، فیلم، داستان و مقاله حتی بنویسه در مورد یک واقعه‌ی تاریخی یا چیزی که برای توده‌ای از مردم جهان مهمه و حساسیت وجود داره و این حق رو به خاطر این‌که کار یک کار هنری هست و کلا داستان تخیلی هست به خودش بده و داستان رو این‌طوری توجیه کنه یا نه؟ مثلا در مورد هولوکاست یه فیلم تخیلی می‌شه ساخت که برعکس رخ‌دادهایی که تو ذهن اروپایی‌ها وجود داره باشه؟ اگه ساخته بشه مردم اروپای حق اعتراض دارند؟ اگه دارند، به چی دقیقا اعتراض می‌کنند؟ آزدی بیان چی می‌شه آخه؟ پس فرقشون با اعتراض مسلمون‌ها و یا الان ایرانی‌ها چیه؟ و در کل این «بت آزادی بیان» به جاییش بر نمی‌خوره؟ انکار هولوکاست محاکمه داره! داستان چیه؟ آزادی بیان چی شد پس؟ در حد کمیک استریپ و هنر محدود شده؟ نمی‌شه آخه

آیا من یا هر کس دیگه‌ای اجازه داره یا می‌تونه یه فیلم یا کارتون بسازه (تخیلی البته!) یا نمایشگاه راه بندازه و ناکازاکی و هیروشیما رو و مردم ژاپن رو و اون ۲ تا بمب رو که خورد توی سر ژاپنی‌ها جور دیگه‌ای نشون بده؟ اشکالی نداره؟

در مورد نسل انگولاساکسون چطور؟ یا ملکه‌ی انگلیس؟ ایرادی نداره شبیه ماده گراز کشیده بشه توی یه کارتونی یا فیلمی؟ و نسل انگولاساکسون هم کلا شبیه آدمیزاد نباشه؟

در مورد قوم یهود چطور؟ اگه کنفرانس نباشه ولی فیلم و عکس و داستان و کارهای هنری باشه مشکلی نداره؟ من بعید می‌دونما قطعنامه رو خوندی؟

دو: اگه واقعا ساخت فیلم هدف سیاسی نداشته باشه که من مشکوکم ولی الان نمی‌‌خواهم وارد بشم و یا ثابتش کنم یه سوال دیگه می‌مونه: راه دیگه‌ای برای ساخت فیلم و یا اجرای فیلم و یا داستان فیلم نبود که هم جلوه‌های ویژه رو داشته باشه هم خشونت رو و هم جذابیت رو بدون این‌که انقدر حساسیت بر انگیز بشه؟ واقعا نمی‌شد؟ آدم مشکوک می‌شه دیگه حتی اگه نتونه ثابت کنه!

من خیلی دوست دارم که بدونم نظر شما که این چیزا رو تا الان خوندی چیه؟

در کل می‌‌خواهم بدونم که میشه یه الگوریتم منطقی پیدا کرد؟ چون من کلی تضاد و دوگانگی توی داوری آدم‌ها می‌بینم در صورتی‌که موقعیت‌ها مشابه و واکنش‌ها هم مشابه بوده. در صورتی‌که با توجه همون چیزی که کنوانسیون سازمان ملل می‌گه الان ساخت این فیلم جرم محسوب می‌شه. اگر هم نظرتون چیز دیگه‌ایه باشه، خیلی دوست دارم که یه فیلم کمیک استریپ ببینم درباره‌ی آلمان نازی و یهودی‌ها و هولوکاست که توش یهودی‌ها شبیه آدم نیستند و آلمان‌ها تر و تمیز و درست حسابی و بعد ببینم که واکنش‌ها چیه، تقریبا مطمئنم که دادگاه برای سازنده‌ی فیلم تشکیل می‌دهند. باور نمی‌کنی؟ بورش سخته نه؟ دادگاه رو تشکیل دادن قبلا؟ قطع‌نامه هم صادر کردند، بگردم بازم بیشتر می‌تونم پیدا کنم. می‌بینی چیزا از هم جدا نیست فقط بعضی وقت‌ها جدا می‌شه از هم

البته نباید از ساختن یه فیلم خوب درباره‌ی تاریخ ایران و چیزی که بوده هم غافل شد. بهترین کار همینه گو این‌که می‌دونم کار سختیه و این فیلمی که من می‌گم ساخته نخواهد شد ولی کلا اگه یه فیلم باحال هنری و جذاب و خوب برای ایران ساخته می‌شد بهترین کار بودش پس ۲ تا فیلم باید ساخت!
به هر حال الان لوگوماهی و چند نفر دیگه پروژه‌ی اعتراض هنری راه‌اندازی کردن که در نوع خودش موفق بوده به نظرم خیلی ها هم نوشتن یه چیزایی درباره‌ی این فیلم که پیدا کردم زیر این نوشته می‌گذارم.
دقت کنید من موضوعم اصلا خود فیلم نیست. من دنبال یه الگوریتم منطقی برای فهم نوع داوری و نشون دادن رفتارهای دوگانه هستم در مورد آزادی بیان به عنوان بارزترین نماد تمدن کنونی غرب و دموکراسی

همون‌طور که گفتم دیگران هم زودتر از من و البته درباره‌ی خود فیلم نوشتند:

مخالفان:

موافقان:

همسو با:

بهرام داهی

شنبه،۲۶/اسفند/۱۳۸۵

هر کسی که از ۴-۵ سال پیش توی وب و وب‌نامه نویسی و وب‌نامه خونی بوده باشه، لامپ رو می‌شناسه جز اولین‌ها و بهترین وب‌نامه نویس‌های فارسی بود که یک‌هو تنگستنش رو خواست عوض کنه که رفت که رفت! اما ویرایشگر (ادیتورش) رو نگه داشت. بله «ادیتور لامپ» خیلی معروف بود. اون زمانی که توی بلاگر نمی‌تونستی مستقیم فارسی بنویسی و باید کدهای یونیکد رو تولید می‌کردی و با هزار زحمت می‌انداختی توی بلاگر که پابلیش بشه، شما خاطرتون نیست می‌دونم اون موقع این ادیتور لامپ تنها ادیتوری بود که وجود داشت و همه‌ی قدیمی‌ها می‌دونن که دست کم دو سال اول وب‌نامه‌نو