انرژی من تمام شده است و نامه‌های وب‌نامه هم بی‌انرژی من نمی‌توانند نوشته شوند. من نیاز به استراحت دارم و باید از فضای وب و اینترنت دور شوم

اعتراف می‌کنم که چیز زیادی از این جا دستگیرتان نشده باشد چون قرار هم این نبود.

وب‌نامه‌ی لوبیسم گلاب برویتان حکم دستشویی را داشت و دکمه‌ی فرستادنش نقش سیفون دستشویی. خلط‌هایم رو در آن می‌ریختم و ذهن آشفته‌ام را و دلتنگی‌ها و غر زدن‌هایم را. گفته بودم که بیشتر برای خویشتن خویش است تا مجله‌ای برای دیگران یا تمرین نوشتن متنی یا جذب مخاطب عام ویا حتی خاص

هیچ کس از سرنوشت خویش آگاه نیست اما در نهایت آن‌چیزی می‌شود که خودش انتخاب کرده باشد و مسوول آن‌ها نیز هم

من با توجه به شناخت کمی که از خود دارم دریافته‌ام که رابطه‌‌ام با جهان کنونی بسیار خراب است به گونه‌ای که هر صبح آن‌ار بالا می‌آورم

بگذریم…

داشتم می‌گفتم که کسی از پایان کار آگاه نیست چه بسا برگشتی باشد و من دوباره نامه‌ای بنویسم در حکایت دردها و شادی‌های خویش و مردم خویش و جامعه‌ی خویش و جهان خویش اما

اکنون نیرو نمانده تا که فرو ریزمش به کوه

سینه نمانده تا که خروشی به پا کنم

اسب سفید وحشی خوش باش با قصیل تر خویش…

نشاطی برای چشیدن
به من بده

رهایم کن از بند خویش
رهایم کن از این بار تشویش

کاش نجات پیدا کنم

کاش نجات پیدا می‌کردم

۱) زود بیدار شدن و زود خوابیدن!
۲) پیاده‌رو٬ نرمش٬ ماساژ٬ ورزش

هیچ دلیلی ندیدم که این کارها رو انجام ندهم

شروع کردن به خواندن زبان از نوع انگلیسی و گرفتن مدرکی ایلتس یا تافل شاید کلا یک حسی بهم می‌گه تو لاتاری امسال آمریکا برنده می‌شوم

من قدم کوتاهه و راه دیگری م ندارم با توجه به شرایط و وضعیت سعی می‌کنم کتر کثیف کاری کنم

واقعا چرا نباید این چیزها مثل ساعت درست کار کنه که مثلا من برای گرفتن ریز مکالمات نروم از خانه بیرون؟ من این چیزها رو می‌نویسیم چون خیلی‌ها نمی‌نویسند و به این خاطر که اونقدر این چیزها عادی شده و به فراوانی یافت می‌شود که گویا گفتن ندارد و چیزی که عیان است چه حاجت به بیان است. منتها من می‌»ویسم برای کسانی که کلا به این چیزها عادت کرده‌اند و وقتی هم باهاشون گپی می‌زنی انگار واقعا این چیزها رو نمی‌بینند…

مساله‌ی واقعی این‌جا پایین بودن شدید کیفیت خدمات سازمان‌های دولتی و در رده‌ی دوم خصوصی هستش و این نتیجه‌ی مستقیم سیاست‌گذاری‌های نادرستی هست که انجام شده و نشان‌دهنده‌ی بیکفایتی کسانی است که چرخاننده‌ی اصلی این جریان هستند

این که من یکهو می‌روم به سیاست و فرهنگ مردم گیر می‌دهم از روی ژست روشنفکری گرفتن نیست دقیق به این خاطر هستش که  این چرخ‌ها و دنده‌هاشون روی هم اثر دارند و اون هم اثر مستقیم و روی چیزهای اثر دارند که در زندگی روزمره‌ی خودت احساسشون می‌کنی. بنابراین چیزهای از هم جدایی نیستند و یا از سر شکم‌سیری نیست که بهشون هر از چندگاهی می‌پردازم بلکه از روی درد هستش. تنها تفاوت اینه که من هنوز حس‌گرهام رو از دست ندادم و صد البته به چیز گه عادت نکردم (به طور نسبی)

هنوز هم نیامده است این برگه‌ی نفرین شده‌اش: پول نداری؟ امکانات نداری؟ یا شعور نداری که درستش نمی‌کنی

ای دولت الکترونیک٬ ای فن‌آوری٬ ای اصل ٬۴۴ ای  خدمت به مردم٬ ای بوی گند رایحه‌ی خوش خدمت٬ ای ایرانی وظیفه نشناسی که این درپیت رو درست کردی و تحویل کارفرما دادی (که مخابرات باشه)٬ ای کارفرمای بی‌خرد٬ ای دزد٬ ای نفت ۸۸ دلار٬ ای پالسی ۴۴.۷ ریال نرخ مکالمه٬ ای شبکه‌ی صیهونیستی هوشمند٬ خجالت بکشید٬ من هنوز می‌فهمم و هوش حواسم هست که چه گندی دارید می‌زنید

البته ناگفته نماند که مردم هر حکومت شایسته‌ی همان حکومتند

تلخ است شاد نبودن٬ تلخ است نگران و افسرده بودن و تلخ است با دو چشم خویش فروپاشی اجتماعی ایران را دیدن و دم برنیاوردن و کاری نکردن

اما مگر نه این است که مردم هر حکوت شایسته‌ی همان حکومتند؟ مگر نه این است که در فرهنگ این مردم عدم مشارکت در کارها رخنه کرده است و منفعت طلبی به سرحد خود رسیده است؟ و همگان منتظر کسی یا چیزی به جز خودشان هستند که مشکلاتشان را برای آن‌ها حل کند(امام زمانی یا آمریکایی و یا هرکسی به جز خود آن‌ها) و موجب پیشرفتشان شود؟ مگر نه این است که من تنها یکی از این هفتاد میلیون هستم پس چرا باید باری بیش از توان و سهم خود بر روی دوشم احساس کنم؟

دانشگاه‌ها اخته شده‌اند٬ تولید دانش از نظر کیفی به پایین‌ترین درجه‌ی خود رسیده است٬ تعداد تالیفات کتاب‌های بسیار پاینن آمده است و اکثر کپی و ترجمه است٬ همچنین کسی رغبت استاد شدن در دانشگاه‌ها را ندارد از آنان که چیزی بارشان هست می‌گویم نه آنان که مجبورند به استادی و نان آوری و فراموشی خویشتن

و دانشجویان ک‍پی برداری پروژه‌ها٬ تقلب بر سر آزمون‌ها و حالی به استاد می‌دهی که می‌تواند مالی و حتی جنسی باشد و در نهایت گرفتن نمره‌ای در کارنامه.

این می‌شود لیسانس اگر پسر باشی انگیزه‌ای داری برای آزمون فوق لیانس و اگر دختر باشی زوج خود را احتمالا تا همان دوران ۴ ساله یافته‌ای پس دیگر انگیزه‌ای برای تحصیل نداری چون پیش از آن هم برای خانه نشین نبودن و آزادی‌های نسبی به دانشگاه آمده بودی و….

لاابالی‌گری و مهم نبودن هیچ‌چیز برای نسل سوم کاملا قابل مشاده است: برای آن‌که جامعه‌ای فلج شود کافی است یک نسل از آن سوخته شود و نسل سوخته تنها نسل عذاب کشیده نیست بلکه نسلی است که گرایشی به بهتر شدن و آرمانی شدن اوضاع خویش ندارد٬ نسلی است که به اندازه‌ای حقیر می‌شود تا ارزویی نداشته باشد٬ نسلی تنبل٬ دروغ‌گو و بیهوده نسل سوم نسلی اخته است و ناکارا. یادگرفته است که به جای تلاش برای ترمیم سیستم یا دستگاه در جهت بهبودی با همان شرایط کنار آید و زندگی خویش را درازا دهد (مرگی تدریجی)

برای آن‌که کشوری به فروپاشی رود تنها کافی است که حس‌گرهای نسل موثر آن را خاموش کنی تا نه چیزی ببینند و نه چیزی بشنوند و آن‌‌گاه زمین و ایران‌زمین مال توست

مردم تا سطح نیازهای اولیه‌ی خویش پایین آمده‌اند: بزرگترین آرزوی یک زوج جوان تا شاید ۲۰ سال داشتن خانه و یک خودروی فکستنی است

بالاترین آرزو! و در آمدی در حد ۱ میلیون‌تومان در ماه این ذهن طبقه‌ی متوسط است

اتفاقی که می‌افتد ۸ ساعت کار در ۷ روز هفته و برای برخی اضافه کاری اگر کارمند باشند و آمدن در خانه و استراحت کردن و صبح دوباره رفتن و کار کردن و برگشتن

نه فرصتی برای خواندن چیزی و نه فرصتی برای اندیشیدن آن هم درکشوری که تنها با مدیریت درآمد‌های منابع طبیعی و … هر ایرانی می‌توانست بسیار آسوده خاطر به نیازهای دیگر ذهنی‌اش بپردازد و بدینسان در تنگنا نباشد.

کیفیت به حد شگفت‌آوری پایین است: واین نه در زمینه‌ی تولید کالاست بلکه کیفیت خدمات و کیفیت مدیریت و کیفیت هرگونه برخورد اجتماعی به شدت پاینن است

ایران شده است ملغمه‌ای از سنت‌ و مدرنیته که هر دو با پافشاری بر خوب بودن چیزهایی و بد بودن چیزهای دگر نفس انسان را تنگ کرده‌اند و برای رها شدن از این جریان راهی جز پرورندان نسلی قوی و حساس و آرمان‌گرا نیست

اما برای آن‌که نسلی فروریخته شود کافی است مادرانش اخته شوند نه اخته جسمی و جنسی بلکه اختگی فرهنگی٬ بی‌مسوولیتی در دختران را می‌بینم٬ خوشی‌هایی به نهایت سطحی رنگ مو و کمر باریک و لاغری موضعی و لیفتینگ و ساکشن را می‌بینم٬ مد را به کثیف‌ترین حالت می‌بینم زشت‌ترین مدگرایی تاریخی را می‌بینم و ان چیزی نیست جز معنادار شدن زندگی با قرار گرفتن این قبیل چیزها برایشان کمترین توجه به کودکان و پرورش آن‌ها

اما این‌ها تنها بخشی از دلایل این فروپاشی است٬ ملتی که تاریخش را فراموش کند ناچار به تکرار اشتباهاتش می‌شود و مردمی که تلاشی برای شناخت آن‌چه بر پیشینیانشان گذشته است نمی‌کنند محکوم به خواری هستند و نسلی که برایش سخت است مستند کردن هرچیزی و هرکاری٬ از مستند کردن وقایع تاریخی سیاسی و اجتماعی گرفته تا مستند کردن بخشی از کار تخصصی حرفه‌اش محکوم به بردگی است.

چرا که چیزی که هویت نداشته باشد نامی ندارد و چیزی که نامی نداشته باشد نشانی ندارد و چیزی که نشانی نداشته باشد اهیمتی ندارد و چیزی که اهمیتی نداشته باشد به فراموشی سپرده می‌شود

و آن‌چه به فراموشی سپرده شود بستری را فراهم می‌کند تا خودباوری (عزت نفس) عمومی یک جامعه به سطح پایینی سقوط کند و مقدمه‌ای شود برای پذیرش هرچیزی از همسایه و جای دیگر. فن‌آوری ٬ فرهنگ و … و به سمتی برود که نه تنها از پیشرو بودن بیفتد بلکه یگانه سنگ محک پیشرفتش دیگران باشند و نه خویشتن‌خویش…