چرا سایتها آنلاین میمیرند
فروردین ۳۰م, ۱۳۸۶داشتم فکر میکردم که چه باید بگویم؟ داستان تکراری بسته شدن سایتهای خوب و مفید فارسی- چیزی که جامعهی مجازی وب هنوز هم در آن کمبود دارد - خبر خوشحال کنندهای نیست، خاصه انکه بنیانگذارش را از نخستین حرکات و تلاشهایش در وب بشناسی، نیما افشار نداری سومین وبنامه نویسی فارسی زبان است من او را از زمانی که به نوشتههای کوتاه خود در وبنامه (وبلاگ) کلوچه میگفت، میشناسمش، او در سال دوم، پاگرفتن وبلاگ داور مسابقهی وبلاگ نویسی بود، او کسی بود که پندار را بنا نهاد، کسی که اگر چه فنی بود اما دغدغهاش تولید محتوایی خوب، کارا و با استاندارد بود. او به دور از کسب اعتبار چندیدن بار درخواست مصاحبههای خبرنگاران مختلف را رد کرده بود، چرا که برای کارش ارزشی بیش از این قایل بود
من هیچ افت کیفیتی در مطالب پندار در این چند سال ندیدهام، من هیچگاه سوگیری نابخردانهای در این سایت ندیده بودم، هیچوقت ندیدم که پندار هدف خود را وسیلهی صرفا کسب درآمد خود کند، تنها دوست داشتن و عشق به تولید محتوای فارسی بود که این گروه دور هم جمع شدند و سازمان یافتند، من چه میتوانم بگویم، و چه دارم که بگویم، جز افسوس و سپاسگزاری.
پندار یکی از قویترین پایگاههای تولید محتوای فارسی با بخشهای هنری، ادبی، فنی، فرهنگی و ادبی بود. که مانند سایت خوب iranasp.net رو به خاموشی خواهد گذاشت، من در این فکرم که آیا مدل درآمدی خوبی به جز گرفتن تبلیغ که حالت پایداری ار برای اینگونه سایتها ایجاد کند وجود دارد یا ندارد؟ بدون شک اگر هر انسانی از آیندهی مالی خود آسوده باشد، کاری را که دوستش دارد دنبال میکند و در غیر این صورت، علاقها از کار جدا میشوند و به مرور رو به خاموشی میروند و هیچگاه شکوفای انسان در کاری که دوستش نداشته، در محیطی که علاقهای ندارد اتفاق نمیافتد.
اما نقش من چیست؟ جز همزادپنداری و سرودن مرثیه و بازگو کردن خبر تلخ آیا کار دیگری میتوانم انجام دهم؟ بلی!
به این فکر کنم و از شما هم بپرسم که چرا اینگونه سایتها که بازاری نیستند، آنلاین میمیرند؟ و چه باید بشود که پایدار و استوار بمانند؟
