عصبانیام
اردیبهشت ۹م, ۱۳۸۶امروز یک کار فوری داشتم و منتظر یک بستهای بودم که برام فرستاده بشه، با پیک برام فرستادن . به جای ۲۰ دقیقه ۱ ساعت طول کشید، من قرار داشتم و بهش نرسیدم و با پیک موتوری هم گفتم هزینهاش رو نصفه میدهم، بعد مجاب نشد و خلاصه زنگ زدم به مسئولش و بعد از اون هم زنگ زدم به بخش شکایات البته چون خودم هم عجله داشتم، پول کوفتی یارو رو دادم، ولی اعصابم خورده هنوز، البته یارو معذرت خواهی کرد اما چه فایده؟ من مطمئنم هر جای دیگهی دنیا بود نه این اتفاق میافتاد و اگر هم میافتاد، به همین سادگی برگذار نمیشد و حتما خسارت ورحی من جبران میشد. ای بابا…
نتیجه و چند تجربه و راهکار کاربردی:
- علاوه بر اینکه روی کسی حساب باز نکنی، نباید روی هیچ سیستمی حسابی باز کنی
- به آژانس، تاکسی تلفنی و پیک، تاکید کن و بگو که عجله داری، چون اینجا ایرانه و مهم نیست که کارها سریع انجام بشه
- اگر دیدی که آژانس، تاکسی تلفنی و پیک بیشتر از ۵ دقیقه دیر کردند، لغو (کنسل) کن و یک فکر دیگهای بکن
- اگر بستهای داره فرستاده میشه، حتما پول رو توی مقصد حساب کن که طرف زودتر ترجیح بده که بیاد
- اگر تو در مبدا هستی و به هر دلیلی باید پول رو تو حساب کنی، وقتی زنگ میزنی هزینه رو بپرس و توی بستهای که داری میفرستی پول رو توی یک چیزی مثل روزنامه بپیچ که معلوم نباشه و به طرفت در مقصد، بگو که وقتی بسته به دستش رسید همون پول رو از بسته در بیاره و بده به طرف
- همیشه چه وقتی که فرستنده هستی چه وقتی گیرنده هستی، پول خورد داشته باش پیکیها پول خورد ندارند همیشه به دروغ! و باید مثل ناکسیها و کرایهای پول خورد داشته باشی که بهونه نداشته باشند، برای ندادن بقیهی پول
